Terapia Bobath

Terapia Bobath to metoda neurorozwojowa zapoczątkowaną w latach 40. XX wieku w Londynie. W Polsce pierwszy kurs Bobath odbył się w 1988 roku.  Obecnie jest powszechnie akceptowaną metodą stosowaną u wcześniaków, niemowląt i starszych dzieci z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz mającymi problem z opóźnieniem w rozwoju.  

Na czym polega?

Podczas terapii fizjoterapeuta ćwiczy całe ciało dziecka w sposób zapewniający maksymalny ruch pacjenta. Celem jest nauczenie dziecka jak największej samodzielności bez wywoływania niepokoju, bólu czy płaczu. Fizjoterapeuta powinien zwiększać jakość ruchu, wpływać na napięcie mięśniowe i eliminować nieprawidłowe reakcje odruchowe. 

Plan terapii jest opracowywany indywidualnie po konsultacji z rodzicami dziecka. Ćwiczenia powinny być prowadzone tak długo, aż dany ruch zostanie utrwalony w codziennych czynnościach. Długość jednorazowych zajęć może się różnić, jednak zazwyczaj zajmują one około godziny. 

W jakich przypadkach się ją stosuje?

Terapię stosujemy przy zauważeniu pierwszych zaburzeń rozwoju ruchowego dziecka, które zazwyczaj są związane z opóźnieniem lub trudnością kontroli głowy. Niepokojące jest nadmierne odginanie główki i patrzenie tylko w jedną stronę. Warto również zwrócić uwagę, czy dziecko układa się w łuk i niechętnie zmienia pozycję. Mogą temu towarzyszyć mocno zaciśnięte pięści i prężenie nóg. 

Im wcześniej zauważymy te objawy i rozpoczniemy terapię Bobath z naszym dzieckiem, tym lepiej dla niego. Ze względu na nieinwazyjny charakter można ją prowadzić już od pierwszych dni życia, a najlepsze efekty przynosi do skończenia pierwszego roku. 

Wskazania i przeciwwskazania

Wskazania do zastosowania terapii Bobath są następujące: 

  • opóźniony rozwój psychoruchowy,
  • mózgowe porażenie dziecięce,
  • wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego,
  • asymetria, kręcz szyi, uszkodzenia splotu ramiennego,
  • zespoły wad genetycznych lub choroby metaboliczne,
  • wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe,
  • wcześniactwo; zaburzenia karmienia, ssania lub połykania.

 
Nie wskazuje się właściwie żadnych przeciwwskazań do zastosowania terapii. Warto jednak zwrócić uwagę na to, by była dostosowana do rytmu dnia dziecka, nie przypadała na czas jego snu i odbywała się około godzinę po posiłku.